نگارنده دو مرتبه در عمر خود به فكر خود كشى افتاد ولى تصميم نگرفت ، چون خودكشى در دين اسلام حرام است . اول شبى كه از قندهار به كابل آمده بودم و ميزبان مرحوم من مرا براى تفريح به باغ بالا برده بود كه از راديو سقوط بيت المقدس و اشغال آن توسط يهودى ها را شنيدم ، آن قدر به من تأثير كرد كه به فكر خودكشى افتادم . دوم شبى كه در منزل خود در بازار توبخانه قندهار از اسارت لشكر پاكستان شرقى و تسلط هندى ها بر آن باخبر شدم ، باز همان حالت روحى سقوط بيت المقدس ، براى من رخ داد . انا لله و انا اليه راجعون . بعضى از منابع خبر رسانى مى گويند كه پاكستان تا كنون ( 19 / 6 / 1394 ش ) دو هزار تن از افراطى ها را اعدام كرده است و يك صد هزار تن محكوم به اعدام شده اند ؛ قسمتى از دستگاه دولت كه مسئول پرورش افراطى ها و اصدار آن به كشور هاى همسايه است اگر به راستى در صدد اصلاح كار برآمده باشد ، خدمت بزرگى به كشور و ملت خود و دولت هاى همسايه خود خواهد نمود ، ولى من چنين باورى ندارم ، ممكن است نظام فعلى پاكستان قربانى افراطى هاى دست پروده خود بگردد . نقص مهم ديگر دولت هاى پاكستان اين است كه زبان مادرى غالب مردم اردو است ، ولى زبان رسمى دولت ها در طول عمر پاكستان ( تقريبا 67 سال ) انگليسى بوده و اردو را خوب بلد نيستند ؛ بلكه جمعى از سياست مداران و دانشگاهيان صحبت با اردو را نوعى براى خود عقب افتادگى و عيب مىدانند ، كه عمق فاجعه روانى آنان را آشكار مى سازد . اتفاقا در همين روز ها كه من اين قسمت از كتاب فعلى خود را مى نويسم ، داد گاه عالى پاكستان دستور داد بايد تمام قوانين پاكستان به زبان اردو ترجمه شود ، و تعليمات ليسه ها و دانشگاه ها و كار هاى دولت و حتى سخنرانى هاى رييس جمهور و نخست وزير هم به لغت